---

Fascynujące zjawisko wyłoniło się zza drzew w moim ogrodzie.

Blask meksykańskiego słońca na nocnym niebie.

---

Kiedy byłam w Meksyku w czasie gdy nad moim domem świecił Księżyc, tam całe niebo wypełniał blask porannego słońca. 

Pomyśleć że gdzieś po drugiej stronie ziemi, gdy ja zasypiam luzie budzą się ze snu do życia. Pewnego razu i ja zbudziłam się pośród tych, co od zawsze mają dzień podczas moich nocy.

Gdy się pakowałam, w okół mojego domu trwała zima, całe życie zamarło, wokół tylko zwiędłe liście i ogołocone drzewa, sterczące ponad ziemią niczym martwe szkielety. 

Można by pomyśleć spoglądając z tej,  możliwej do osiągnięcia wzrokiem perspektywy, że Ziemia umarła. Byłam świadoma, że jej śmierć zakończy się wraz z nadejściem wiosny, przywykłam,  nie rozpaczam nad wyschniętymi kwiatami, ale, dziecko, albo ktoś z obcego innego wymiaru musiał by mi uwierzyć na słowo, że życie nie odeszło sobie na zawsze z tej planety, albo że po drugiej niewidzialnej stronie Ziemi nadal trwa, a nawet bujnie rozkwita  i  ma się bardzo dobrze.

Podczas kiedy w moim ogrodzie sterczały pod nad ziemię zasuszone zwłoki letnich kwiatów, w Meksyku wszędzie w okół rozlewała się fontanna kwitnącego życia. Przez chwilę tańczyłam w środku tej fontanny.  Odkryte ramiona, na nogach klapki, zamiast spodni, czy spódnicy i grubych rajstop, jedynie lekka chusta okrywała moje ciało, raj pomyślałam, to raj. A jednak Meksyk to tylko z pozoru raj, jego namiastka i odbicie czegoś co z pewnością istniej "po drugiej stronie".

Wiecznie ciepłe szmaragdowe wody bajecznie czystego morza Karaibskiego i deszczu w którym można boso tańczyć bez strachu o katar.

Meksykańskie niebo jest tak nasycone błękitem, że od samego w nie spoglądania można się poczuć jakoś bliżej boga,  zaś nocą na meksykańskim niebie błyszczą prawdziwie pomarańczowo-różowe gwiazdy.

Karaiby to raj pozorny, gdy się dobrze rozejrzeć przyroda tam zdradliwa i ludzie noszą na plecach swoje krzyże z problemami, nie innymi niż nasze polskie. Ale gdzieś jest, wierzę w to,  raj prawdziwy i właśnie Księżyc w moim ogrodzie obiecuje mi go podczas każdej pełni, wspominając meksykańskie słońce.

Z początku myślałam, że najważniejsze w podróżowaniu będzie dotknąć wartości zapisanej w kamieniu, przespacerować się po miejscach naznaczonych czasem, w jakiś sposób magicznych - jak piramidy i ruiny po starożytnych cywilizacjach. Nie odkryłam niczego - poza ludzkimi "widzeniami" - powinnaś widzieć. Przypomina mi to zbiorową halucynację, potwierdzenie wiarygodności dla widzeń innych ludzi, niczym w bajce "Nowe szaty cesarza".  Spacerowałam dotykałam kamieni i widziałam kamienie oraz bujnie rozrastającą się tropikalną przyrodę. Była piękna; dźwięki, zapachy, kolory - najprawdziwsza dostrzegalna magia. W przeciwieństwie do świata przyrody w ruinach miałam odczucie spóźnienia się o ileś setek, albo tysięcy lat. Przed oczyma wyobraźni  miałam tętniące życiem obrazy, tymczasem z ruin powiewało cmentarną pustką i opuszczeniem. W niektórych miejscach doświadczałam tęsknoty w innych trwogi. W miejscach dawnych świetności doświadczyłam spóźnienia się ominięcia czasu. Powrotu o wiele za późno ..., szukałam życia, a znalazłam śmierć. Gdyby tak ...,  znienacka przenieść się o tysiąc lat w przyszłość i wracać w nadziei do znanych z dziś miejsc - było by podobnie.